De lat hoog leggen lijkt aan de buitenkant vaak een sterke eigenschap. Je bent ambitieus, gedreven, verantwoordelijk en perfectionistisch, maar een te hoge lat kan juist ook een voortdurende innerlijke strijd zijn. Want hoe hoger de lat ligt, hoe moeilijker het wordt om tevreden te zijn met jezelf. Wat je ook doet, het voelt nooit écht goed genoeg. Je blijft de lat hoog leggen voor jezelf op je werk, in relaties, tijdens het sporten, als ouder, ondernemer of misschien wel in bijna alles wat je doet.
Waar anderen zeggen dat je trots mag zijn, zie jij vooral wat beter kan. Alsof je continu tekortschiet in wie je bent, wat je doet en wat je hebt. Rust nemen voelt ongemakkelijk, fouten maken voelt als falen en diep van binnen blijf je streven naar méér. Zoals méér geld, méér succes, méér bevestiging, méér controle of simpelweg het gevoel dat je eindelijk ‘genoeg’ bent.
Deze innerlijke strijd gaat dus niet alleen over je ambities, maar ook over wat eronder schuilt: je diepgewortelde angst. De angst dat je, als je de lat lager legt, direct door de mand valt. Dat je niet goed genoeg bent zoals je bent, dus daarom gaan we in dit artikel in op jouw relatie met die denkbeeldige lat.
We gaan kijken hoe je stopt met overleven vanuit angst en tekort, wat de mentale en emotionele impact is op je dagelijks leven en hoe je een gezonde balans vindt tussen ambitie, rust en zelfacceptatie om te leven vanuit liefde en overvloed!
Wat is de betekenis van 'de lat hoog leggen'?
De lat hoog leggen betekent dat je veel van jezelf verwacht. Het is een vorm van zelfopgelegde prestatiedruk, want je stelt hoge eisen aan je prestaties, gedrag, resultaten of verantwoordelijkheden. Dat kan gaan over je werk, onderneming, uiterlijk, gezondheid, relaties, financiën of persoonlijke ontwikkeling.
De uitdrukking 'de lat hoog leggen' komt oorspronkelijk uit de sportwereld, specifiek het hoogspringen. Hoe hoger de lat, hoe groter de prestatie. Maar de betekenis is verschoven van een sportieve uitdaging naar een mentale last.
Mensen die de lat hoog leggen, willen vaak:
- succesvol zijn
- people pleasen
- alles goed doen
- controle houden
- zichzelf bewijzen
- fouten voorkomen
- bevestiging zoeken
- niemand teleurstellen
- een uitdaging aangaan
Op zichzelf is daar niets mis mee, want gezonde ambitie kan juist enorm krachtig zijn.
Alleen ontstaat er een probleem wanneer jouw eigenwaarde afhankelijk wordt van je prestaties en als de lat te hoog te hoog ligt dan gezond voor je is. Dan wordt de lat niet langer gedreven door liefde of passie, maar door angst en tekort.
Waarom blijf je de lat te hoog leggen voor jezelf?
Om écht te begrijpen waarom je de lat maar blijft verhogen, tot het punt dat je bijna of al ver over je grenzen gaat, staan we stil bij 5 vaak voorkomende oorzaken.
Oorzaak #1: De prestatiemaatschappij als collectief trauma
'Druk zijn' is een statussymbool en synoniem geworden van 'succesvol zijn'. Dit creëert een collectief trauma in ons zenuwstelsel. Vanaf de basisschool word je al getoetst, gemeten en vergeleken. Onbewust raak je daardoor geprogrammeerd met tekort-denken: de hardnekkige illusie dat wat je nu hebt, wat je nu doet en wie je nu bent, simpelweg niet genoeg is.
De lat hoog leggen is in 24/7 prestatiemaatschappij geen gezonde ambitie meer, maar een overlevingsstrategie om je bestaansrecht te bewijzen. Daardoor ben je extra zelfkritisch, want je blijft jezelf bekritiseren en afwijzen door je tekort-mindset. Telkens als je een doel behaald, leg je de lat alsmaar hoger. Er moet altijd méér zijn: meer geld, een hogere functie, een groter huis, een nóg strakker lichaam of een socialer leven.
Je rent jezelf voorbij in de drukke ratrace. Niet omdat je de finishlijn zo graag wilt halen, maar omdat je angst voor afwijzing voelt als je besluit om te stoppen met rennen in het hamsterwiel. Je gunt jezelf geen rust, want in een wereld die draait om tekort, voelt stilstand als achteruitgang en rust als falen. Mede door je overtuiging: "Ik mag pas rusten als alles klaar is of als ik mijn doel behaald heb."
Oorzaak #2: Voorwaardelijke liefde tijdens je opvoeding
Als kind ben je volledig afhankelijk van de fysieke en emotionele en fysieke nabijheid van je ouders. Maar wat als ze fysiek en/of emotioneel afwezig waren tijdens je jeugd? Als je pas liefde, aandacht, warmte en goedkeuring ontving afhankelijk van wat je deed in plaats van wie je was, dan voel je een gebrek aan basisveiligheid.
Kreeg je pas echt een knuffel of een compliment toen je met een goed schoolrapport thuiskwam, toen je de perfecte zoon of dochter speelde, of wanneer je je eigen emoties inslikte om het thuis gezellig te houden? Dan ben je ongezien opgegroeid, want je de authentieke, kwetsbare en imperfectie versie van jezelf mocht er niet helemaal zijn. Onbewust kan je daardoor jezelf belemmeren vanwege een diepgewortelde overtuiging als: "Ik ben pas veilig, geliefd en waardevol als ik presteer."
Met als gevolg dat je nu de lat hoog legt voor jezelf, omdat je innerlijke kind nog altijd verlangt naar onvoorwaardelijke acceptatie. Elke keer dat je overweegt om rust te nemen of de lat te verlagen, schiet je zenuwstelsel in de stress. Daardoor ben je jezelf nog steeds aan het bewijzen dat je er mag zijn, terwijl je maar één diep verlangen hebt: je wil gezien, gehoord en gewaardeerd worden voor wie je bent, zonder dat daar een prestatie tegenover hoeft te staan.
Oorzaak #3: De diepgewortelde moederwond en vaderwond
Wanneer we nog een laag dieper kijken naar je gezin van herkomst en je familiesysteem, stuiten we vaak op de verborgen dynamiek van familiebanden. De relatie met je ouders bepaalt hoe jij nu met je grenzen omgaat vanwege de vaderwond en de moederwond.
Als je vader emotioneel afwezig, overkritisch of simpelweg onbereikbaar was, heb je de veiligheid, bevestiging en erkenning van je vader gemist. Dat is kenmerkend voor een vaderwond, omdat je nu bewijsdrang kan voelen om 'goed genoeg' te zijn. Daardoor blijf je de lat hoog leggen in een onbewuste poging om alsnog zijn goedkeuring te verdienen. Je jaagt status en succes na, draagt een heleboel verantwoordelijkheden en wil continu alle ballen in de lucht houden. In de hoop dat hij zegt: "Ik zie je en ik ben trots op je."
Als je moeder zelf niet in staat was om er altijd voor je te zijn, omdat ze emotioneel overbelast was en niet de emotionele veiligheid aan jou kon geven, ben je onbewust voor haar gaan zorgen. Je wilde haar niet tot last zijn, dus je wil nu nog steeds niemand tot last zijn. In plaats daarvan put je jezelf uit om alles voor iedereen perfect te regelen, in de hoop de emotionele pijn of afwijzing te voorkomen die je vroeger voelde als je even niet de 'redder' was. Onbewust ben je nog op zoek naar de emotionele veiligheid en de toestemming om er simpelweg te mogen zijn met al je imperfecties, zonder dat je eerst de wereld hoeft te dragen.
Oorzaak #4: Social media als digitale spiegel van tekort
Door social media krijg je het gevoel dat je achterloopt, tekortschiet of ergens niet bij hoort. Dat je faalt als je vanavond uitgeput op de bank ploft. Dat je niet genoeg hebt, doet of bent, want je wordt overspoeld door de perfecte plaatjes als je door je tijdlijn scrollt. Denk aan: een fit lichaam, een goedlopend bedrijf, een liefdevolle relatie, een gezin met blije kinderen, een luxe vakantie, een stijlvol huis, een succesvolle carrière, een sportief leven in je vrije tijd, een vrije leefstijl of de zoveelste 'magische' mijlpaal.
Dat maakt je onzeker, je gaat twijfelen aan jezelf, krijgt een negatief zelfbeeld en je blijft jezelf vergelijken met iemand anders, dus je lat moet telkens nóg een stukje omhoog. Zowel in je werk, vrije tijd als liefdesleven. Sterker nog: je vergelijkt andermans hoogtepunten met de dieptepunten van jezelf.
Hoe vaker je geconfronteerd wordt met mensen die succesvoller, gelukkiger, rijker, fitter of verder lijken te zijn, hoe groter de kans dat je onbewust gaat geloven dat je niet goed genoeg bent zoals je nu bent. FOMO, dus Fear Of Missing Out, speelt daar ook een cruciale rol in. Je aandacht verschuift van alles wat al wél goed gaat in je leven naar alles wat volgens jou nog ontbreekt. Daardoor ontstaat een constante focus op tekort in plaats van overvloed.
Daarnaast heeft deze voortdurende vergelijking een directe invloed op je stressniveau en gemoedstoestand. Je zenuwstelsel krijgt nauwelijks rust wanneer je brein steeds het signaal ontvangt dat je meer en harder je best moet doen. Misschien herken je het gevoel wel dat je je na tien minuten scrollen ineens onrustig, moe of leeg voelt. Alsof je meer uit jezelf zou moeten halen, meer zou moeten ondernemen of verder zou moeten zijn dan nu het geval is. Die onbewuste prestatiedruk kan leiden tot vermoeidheid, stress, burn-out klachten of zelfs een depressie.
Niet lekker in je vel zitten door social media is daarom een gevolg van het onrealistische beeld van de werkelijkheid wat je ziet op social media apps als Facebook, Instagram, LinkedIn, YouTube en TikTok. Daardoor heb je ook onrealistische verwachtingen van jezelf en het verraderlijke is dat je de verbinding met jezelf kwijtraakt en niet altijd meer je diepste verlangens volgt en authentieke keuzes maakt.
Ook je ambities kunnen veranderen. Ambities die ooit voortkwamen uit passie, nieuwsgierigheid of een diep verlangen, worden dan steeds vaker gevoed door bewijsdrang. Je wilt niet langer groeien omdat je ergens enthousiast van wordt, maar omdat je bang bent achter te blijven. En precies daar zit het verschil tussen leven vanuit tekort en leven vanuit overvloed. Ambitie vanuit tekort voelt zwaar, onrustig en nooit genoeg. Ambitie vanuit overvloed voelt licht, inspirerend en vervullend.
Oorzaak #5: Angst voor leegte en eenzaamheid
De meest confronterende reden waarom je de lat zo hoog legt, is dat het de ultieme bliksemafleider is. Zolang je agenda overvol is, zolang je doelen hebt om na te jagen, en zolang je zenuwstelsel stijf staat van de adrenaline en cortisol, hoef je namelijk niet te voelen. De extreem hoge standaarden die je jezelf oplegt, beschermen je tegen wat er in de stilte op je wacht.
Want wat gebeurt er als je de lat écht naar beneden haalt? Als je stopt met rennen en de stilte toelaat? Dan kom je de leegte tegen. De diepe, onderliggende angst dat je zonder je prestaties, je status en je perfecte imago eigenlijk 'niets' bent. Je bent bang voor de eenzaamheid van het simpelweg 'zijn'.
Dan voel je angst voor de leegte: de pijnlijke vraag of je eigenlijk wel de moeite waard bent als er helemaal niets meer te 'doen' valt. Dus kies je er onbewust voor om jezelf liever uit te putten met jouw hoge lat, dan de confrontatie aan te gaan met de pijn die daaronder ligt. Maar juist in die stilte, onder die hoge lat, ligt de overvloed en onvoorwaardelijke zelfliefde waar je al die tijd zo hard voor aan het werken bent.
Wat zijn de voor- en nadelen van de lat hoog leggen?
Laten we heel eerlijk zijn: dit artikel lees je niet voor niets, dus de lat hoog leggen is waarschijnlijk zowel één van jouw grootste krachten als één van je grootste zwaktes. Het heeft je gebracht waar je nu staat en daar mag je dankbaar voor zijn. Dat zie je niet alleen terug in je vrije tijd of in je relatie, maar ook in je werk. Dan ga je door waar anderen stoppen. Opgeven zit niet in je en je bent in staat om vanuit het niets iets prachtigs op te bouwen. Die hoge lat is jouw drijfveer.
Als je een hoge standaard hebt, lever je vaker uitzonderlijke prestaties. Je bent toegewijd, omdat je een diep verlangen voelt en dat zorgt ervoor dat je écht een verschil maakt in alles wat je doet. Mensen kunnen blind op je bouwen en vertrouwen, omdat jouw woord goud waard is en je neemt simpelweg geen genoegen met half werk of middelmatigheid.
Maar er is ook een schaduwzijde van 'de lat hoog leggen': als je hoge lat verandert van 'willen' in een dwangmatige vorm van 'moeten', wordt je grootste kracht ongemerkt je grootste valkuil. Dan ben je niet meer aan het bouwen vanuit inspiratie, maar jezelf aan het pushen vanuit de angst om te falen. Dat komt voort uit tekort in plaats vanuit overvloed, dus wanneer de lat te hoog ligt:
- ervaar je meer stress
- raak je sneller vermoeid
- ben je sneller geïrriteerd
- blijf je continu ‘aan’ staan
- voel je je nooit écht tevreden
- geniet je minder van successen
- vergelijk je jezelf constant met anderen
Je bent gaan geloven dat jouw eigenwaarde als mens gelijkstaat aan je prestaties. Dit is de essentie van tekort-denken: "Ik ben nu niet genoeg, dus ik moet iets doen om genoeg te worden." Omdat de angst om 'niet goed genoeg' te zijn nooit verdwijnt door een prestatie, blijf je de lat maar verhogen.
5 kenmerken en consequenties van de lat hoog leggen
Grote kans dat je jouw lat herkent aan één of meer van deze onbewuste 'regels' die je jezelf oplegt:
- De 'Alles-of-Niets'-valkuil: Een project, opdracht of dag is in jouw ogen pas geslaagd als het een 9 of 10 is. Een 6 of 7 voelt alsnog als falen, want je neemt geen genoegen met middelmatigheid. Je zegt ook telkens tegen jezelf dat iets sneller of beter kan.
- Uitgesteld geluk: Je staat jezelf pas toe om te ontspannen of te genieten als alles af is. Dan pas heb je het verdiend, vind je. Maar dat is nogal voorwaardelijk toch? Omdat je to-do lijst nooit leeg is, rust je dus nooit. Dan blijf je altijd 'aan' staan.
- De innerlijke strijd: Als iemand anders een fout maakt, reageer je met compassie. Maak je zelf een fout? Dan verwijt en bestraf je jezelf uren- of dagenlang met vernietigende zelfkritiek.
- Oneindige 'moetjes': Je blijft jezelf voorbij lopen, want je interne dialoog bestaat grotendeels uit "Ik moet nog dit" en "Ik had eigenlijk dat moeten doen". In plaats van dat je zegt "ik wil" of "ik kies ervoor".
- Productiviteit als eigenwaarde: Een dag met minder energie voelt als een dag waarin jij als persoon minder waard was. En als je dan toch op pure wilskracht doorgaat, vergeet je te focussen op zelfzorg.
Hoe hoog leg jij de lat? Te hoog of te laag? Of precies goed?
Er is niet één universeel antwoord op de vraag hoe hoog de lat precies moet liggen. Dat is iets persoonlijks. Het is ook maar net wat je wil en kan, dus er zijn drie hoogtes waarop je de let kan leggen:
Te hoog: Je blijft teveel op je tenen lopen in de overlevingsmodus. Elke dag voelt als een sprint die nooit eindigt, waardoor je geïrriteerd en uitgeput raakt. Je pusht jezelf om alsmaar door te gaan, terwijl je verliest de verbinding met jezelf, want je leven draait om presteren in plaats van leven. Vandaar ook dat je nu onrust, drukte, vermoeidheid, stress of burn-out klachten ervaart.
Te laag: Je houdt jezelf bewust klein, ook al zit er méér in je dan je laat zien. Door faalangst en gebrek aan zelfvertrouwen doe je niet eens een poging om jezelf uit te dagen. Grenzen verleggen, uit je comfortzone stappen en met je hoofd boven het maaiveld uitsteken, vind je spannend. Daarom leg je de lat lager, kies je de van de minste weerstand vanuit zelfbescherming en kan je ook niet zo snel door de mand vallen.
Precies goed: Je lat is uitdagend, maar wél haalbaar. Je groeit, maar je doet het vanuit innerlijke kracht in plaats van angst en tekort. Je mag fouten maken zonder dat je eigenwaarde afhangt van je prestaties. Je mag perfectionistisch zijn zonder dat je te ver doorslaat in je perfectionisme. En je mag rust nemen van jezelf zonder schuldgevoel, omdat je weet dat je al goed genoeg bent.
Waar jij nu staat? Dat is het waard om eerlijk naar te kijken.
Als de lat te hoog ligt, heb je te hoge verwachtingen van jezelf
Wanneer je de lat structureel te hoog legt, creëer je een onrealistisch ideaalbeeld van wie je zou moeten zijn, hoe goed je zou moeten presteren groeien en hoeveel ballen in de lucht je tegelijkertijd zou moeten hooghouden. En als je die hoge verwachtingen niet waarmaakt? Dan volgt de harde zelfveroordeling. Je denkt niet: "Dit was moeilijk, maar ik heb wel mijn best gedaan." In plaats daarvan is je innerlijke criticus genadeloos: "Zie je wel, het is nog steeds niet goed genoeg."
Energetisch gezien ben je op zo'n moment niet meer aanwezig in het hier en nu. Je leeft in de toekomst, in een denkbeeldige versie van jezelf die geen fouten mag maken. Je wijst de realiteit van wie je nu bent af, ten gunste van het perfecte plaatje van jezelf dat er wel mag zijn. Oftewel: je verwachting en de realiteit liggen niet in op één lijn, wat zich uit in frustratie, schuldgevoel en chronische ontevredenheid.
Zodra je de tijd voor zelfreflectie neemt, vraag jezelf dan eens heel eerlijk af: wat zijn überhaupt je hoge verwachtingen? En van wie zijn je torenhoge verwachtingen over jou eigenlijk? Zijn ze écht van jou? Of van een oude leraar, de onuitgesproken wensen van je ouders of de druk van de maatschappij?
Vaak dragen we een rugzak vol verwachtingen die niet eens van ons zijn, dus kijk eens naar de manier waarop je tegen jezelf praat als het een dag niet lukt. Als je een fout maakt of als je simpelweg de energie niet hebt om te knallen. Zou je de hoge verwachtingen die je van jezelf hebt, ook projecteren op je partner, je kind, je collega of je beste vriend? Waarschijnlijk niet, want dan heb je compassie voor iemand, maar je bent wel te streng voor jezelf.
Wanneer je leeft vanuit te hoge verwachtingen, ontzeg je onbewust je eigen menselijkheid. Je eist van jezelf dat je dagelijks functioneert als een machine, die immuun is voor emoties, vermoeidheid of tegenslag. Maar het is niet jouw taak als mens om perfect te zijn, want je hoeft niets te bewijzen. Je mag juist je authenticiteit en imperfecties omarmen. Niet oordelen over waar je nu staat, maar juist mild zijn voor jezelf. Elk oordeel houdt de illusie van tekort in stand, terwijl zelfliefde, zelfacceptatie en zelfvergeving het verschil maken om te leven vanuit overvloed.
Leg de lat niet te hoog bij vermoeidheid-, stress- of burn-out klachten
Wanneer je last hebt van vermoeidheid, stressklachten of een burn-out, is dit niet het moment om nóg harder te gaan werken aan jezelf. Toch is dat precies wat veel mensen doen. Ze leggen de lat nog hoger. Ze proberen hun vermoeidheid op te lossen door productiever te worden. Ze volgen extra trainingen, lezen meer boeken, stellen grotere doelen of proberen met pure wilskracht door hun grenzen te verleggen.
Dat komt vaak door gedachten en overtuigingen als:
- “Ik mag niet falen.”
- “Ik heb geen keuze.”
- “Ik moet doorzetten.”
Op zo'n moment werkt je oude, vertrouwde overlevingsstrategie van 'even de schouders eronder, tanden op elkaar en doorgaan' juist averechts. Je bent dan als het ware olie op het vuur aan het gooien van een overprikkeld zenuwstelsel dat al in de totale overlevingsstand verkeert, omdat je te lang hebt geprobeerd iemand te zijn die je op dat moment niet kon zijn.
Je lichaam geeft niet voor niets signalen af, maar:
- Vermoeidheid is geen teken dat je tekortschiet
- Stress klachten zijn geen teken dat je zwak bent
- En een burn-out is geen teken van falen
Vaak probeert je lichaam je iets duidelijk te maken wat je hoofd al maanden of zelfs jaren negeert: dat het tijd is om te vertragen. Dat je rust en ruimte voor jezelf mag gaan creëren om verbinding met jezelf te maken. Dat je herstellen, opladen en weer leren luisteren naar wat jij nodig hebt. Soms is de moedigste stap niet harder werken, maar rust nemen zonder schuldgevoel.
Hoe kan je de lat hoger leggen als je jezelf nu klein houdt?
Een tekort-mindset houdt je klein, want als je leeft vanuit tekort, kijk je vooral naar wat er mis kan gaan. Dat kan net zo slopend als de lat te hoog leggen, want in plaats van dat je opbrandt, ebt je passie en levensenergie weg. Dan ben je aan het piekeren en blijf je beren op de weg zien. Je richt je aandacht op risico's, gevaar, afwijzing, verlies en onzekerheid doordat je je identificeert met je angsten in plaats van je potentieel.
Het ego probeert als het ware een valse realiteit te creëren:
"Ik ben te zwak, doe er niet toe, ben niets waard, schiet tekort en ben niet goed goed genoeg."
Wanneer je jezelf voortdurend inhoudt, je dromen uitstelt of jezelf onzichtbaar maakt, kies je eigenlijk voor angst boven liefde. Je gelooft meer in de illusie van tekort dan op de waarheid van wie je werkelijk bent. Daarin ben je echt niet de enige, want we zijn ten diepste niet bang voor onze schaduw, maar voor ons eigen licht.
Vanuit dit perspectief hoef je de lat niet hoger te leggen om beter of anders te worden. Je mag jezelf toestaan om volledig te worden wie je al bent, want door te stoppen met geloven in de illusie van tekort, verander je je perceptie en leg je indirect je lat hoger.
Met andere woorden: je verhoogt de lat door te beseffen dat je de overvloed niet buiten jezelf hoeft te zoeken of te verdienen. De overvloed zit al in je, dus de lat hoger leggen betekent: de moed hebben om te vertrouwen op je innerlijke kracht. Het is de overgave aan het feit dat je groter bent dan de muren die je om jezelf heen hebt gebouwd.
Wanneer je gaat leven vanuit overvloed, kijk je juist naar je groeikansen en groeipotentieel. Dan vraag je jezelf af:
- "Wat als het wél lukt, want wat kan wél?"
- "Wat als ik mezelf volledig zou vertrouwen?"
- "Wat als ik niet hoef te wachten tot ik er klaar voor ben?"
Hoe leer je om de lat minder hoog te leggen in je leven?
Dit is de belangrijkste boodschap van dit artikel: je hoeft niet iemand anders te worden om waardevol te zijn, want onder de neiging om de lat steeds hoger te leggen, zit vaak een diepere overtuiging verborgen: "Als ik ... hebt bereikt, dan ben ik gelukkig."
Zo'n 'als-dan' mentaliteit is gebaseerd op voorwaardelijke liefde voor jezelf. Je zegt het niet letterlijk, maar eigenlijk zeg je dat je je niet lief hebt zoals je bent. Vandaar dat onvoorwaardelijke acceptatie voor wie je nu bent, wat je nu doet en wat je nu hebt in je dagelijks leven, zo cruciaal is.
Ervaar je dit niet? Dan blijft je innerlijke criticus de lat verplaatsen. Alsmaar hoger dan hoog. Dan is het nooit goed genoeg, omdat je blijft geloven in de illusie dat je jouw geluk pas in de toekomst voelt als je:
- bent afgevallen
- meer geld verdient
- financieel vrij wordt
- jouw droomhuis koopt
- verbinding met jezelf voelt
- de liefde van je leven ontmoet
- een fijne werk-privé balans hebt
- jouw droomvakantie- of reis boekt
- die felbegeerde promotie binnen hebt
Zo is er altijd wel weer een volgende stip op de horizon, waarvan je denkt dat het je nóg gelukkiger maakt. Maar wanneer is het goed genoeg? Anders blijf je jezelf voorbij lopen in de ratrace om een versie van jezelf te worden die pas in de toekomst mag gaan genieten.
Maar de harde realiteit is: de toekomst bestaat niet.
Er is alleen nu, dus stop met het stellen van als-dan doelen bij:
- Mentale problemen
- Emotionele problemen
- Financiële problemen
- Relatieproblemen
Wat we vaak niet willen zien, is dat die onbereikbare stip op de horizon gebaseerd is op compensatiegedrag of vluchtgedrag. Je jaagt die doelen zo obsessief na, omdat je hoopt dat succes je zal redden van de rauwe werkelijkheid van nu. Je legt de lat nóg hoger om de diepere, onderliggende pijn te maskeren, zoals een:
- Quarterlife crisis
- Midlife crisis
- Identiteitscrisis
- Relatiecrisis
Maar een externe prestatie is een pleister die de fundamentele knelpunten in je leven niet oplost. Je kan een innerlijk tekort simpelweg niet vullen met een extern resultaat. Als je comfortabel leert zijn met het oncomfortabele, dan leer je oké te zijn met onrust, drukte, chaos, vermoeidheid, stress en imperfectie. Dan ben je gelukkig ondanks alles. Niet omdat je geen doelen meer hebt, maar omdat je ze niet langer nodig hebt om je waardevol te voelen.
Leg de lat niet te hoog, maar leg de lat ook niet te laag
Wist je dat het probleem niet de hoogte van je lat is? Het probleem is dat je überhaupt denkt dat jouw eigenwaarde afhankelijk is van de hoogte van je lat. Of je nu de lat te hoog legt om iets te bewijzen of de lat te laag legt vanwege angst om te falen, beiden komen voort uit dezelfde belemmerende overtuiging: "Ik ben nog niet genoeg zoals ik ben."
De oplossing ligt daarom niet in een perfect afgestelde lat, maar wél in het loslaten van het idee dat jouw eigenwaarde afhangt van prestaties.
Vanuit liefde mag je groots dromen, durven en doen in alles wat je wil.
Vanuit liefde mag je ambitieus zijn, grenzen verleggen en uit je comfortzone stappen.
Vanuit liefde mag je zakelijk en persoonlijk groeien zonder dat het aanvoelt als een 'moetje'.
Daarbij is de vraag niet per se: "Hoe hoog leg jij de lat?"
Maar eerder: "Wat zou je doen als je diep van binnen wist dat je niets meer hoefde te bewijzen en forceren?"
Dan groei je als mens vanuit liefde en overvloed in plaats van angst en tekort, omdat groei een natuurlijke expressie is van wie je bent. Groei wordt dan geen poging om heel te worden, maar een expressie van heel-zijn.
Meestgestelde vragen over 'de lat hoog leggen'
Hoe hoog moet je de lat leggen?
Je legt de lat idealiter hoog genoeg om jezelf uit te dagen, maar niet zo hoog dat je voortdurend stress, druk of teleurstelling ervaart. Een gezonde lat motiveert je om te groeien zonder dat je jezelf uitput.
Hoe weet je of je de lat te hoog legt?
Je legt de lat waarschijnlijk te hoog als je nooit tevreden bent, moeite hebt met ontspannen, perfectionistisch bent of regelmatig stress- en vermoeidheidsklachten ervaart. Ook het gevoel dat je continu tekortschiet is een belangrijk signaal.
Hoe noem je iemand die altijd de lat hoog legt?
Iemand die altijd de lat hoog legt wordt vaak omschreven als ambitieus, perfectionistisch, prestatiegericht of veeleisend voor zichzelf. Afhankelijk van de situatie kan dit zowel een kracht als een valkuil zijn.
Hoe gezond of ongezond is het als je lat hoog legt?
De lat hoog leggen is gezond wanneer het voortkomt uit ambitie, plezier en persoonlijke groei. Het wordt ongezond wanneer je eigenwaarde afhankelijk wordt van prestaties en je voortdurend stress, druk of onzekerheid ervaart.
Hoe kan je omgaan met de neiging om de lat te hoog te leggen?
Leer je eigenwaarde los te koppelen van prestaties, stel realistische verwachtingen en wees milder voor jezelf. Vraag jezelf regelmatig af of je handelt vanuit liefde en vertrouwen of vanuit angst en tekort.
Hulp bij het bepalen en behalen van jouw lat
Wil je samen met mij de diepte in, uit de chaos van je hoofd en met beide benen op de grond? Tijdens 1-op-1 begeleiding kijken we waar jouw lat écht hoort te liggen, zodat je weer gaat leven vanuit overvloed in plaats van tekort.
De kernvraag is natuurlijk: "Hoe lang blijf jij nog de lat hoog leggen?"
De vraag aan jou is vooral in hoeverre je durft te kiezen voor jezelf. Het is een kwestie van commitment en consistentie, want verbinding met jezelf herstellen is het mooiste cadeau dat je jezelf kan geven. Dan voel je zoveel meer innerlijke rust en innerlijke kracht.
Laat je begeleiden in je groeiproces met:
- Missiegedreven ondernemerscoaching: hoe beter het met jou als ondernemer gaat, des te beter het met je onderneming gaat
- Persoonlijk leiderschapscoaching: hoe lekkerder jij in je vel zit, des te meer je de vrijheid voelt om jezelf te zijn en je hart te volgen
- Liefdevolle relatiecoaching: hoe meer verbinding je voelt met jezelf, des te meer verbinding met je partner je voelt in je relatie
